'De Dagjesmens'
'De lange duur', Éen gerede kans' en 'De dorre hiel'
'Het gerucht'
N.B. De rondleiding die op 9 februari stond gepland, kan wegens omstandigheden helaas niet doorgaan.
Leijerzapf studeerde in de jaren zeventig. Abstracte kunst, vrije expressie en experimentele kunst stonden toen hoog in het vaandel. Leijerzapf demonstreerde zijn eigenwijsheid en zelfstandigheid door zich, tegen de stroom in, te werpen op realisme. Bovendien schiep hij er een genoegen in om verhaaltjes te vertellen in zijn werk. De oubolligheid, de vaak treurige gezelligheid en de schijn van knusheid gaven hem al snel het etiket van de Carmiggelt van de schilderkunst. Een kwalificatie die de kunstenaar met een minzame glimlach in ontvangst neemt. Want de verhaaltjes zijn weliswaar virtuoos geschilderd ('realisme is een prima manier om te laten zien wat je met verf kan doen', zegt de kunstenaar), maar ze zijn verre van logisch. Je kijkt er naar, je ziet dat er wat gebeurt, maar wat daar nu precies gebeurt blijft een raadsel. Het wordt nog raadselachtiger. De mannen die in het werk van Leijerzapf optreden zijn telkens dezelfde figuur: het is de kunstenaar zelf. Samen met zijn schaduwen houdt hij zich op in een wereld die vol leegte is, in afwachting van dingen die zouden moeten komen, in afwachting van een feest dat staat te beginnen, van een ontlading die alles tot rust zal brengen. Maar de leegte wordt nooit gevuld, er komt nooit wat, er komt niets tot ontlading, er komt geen rust. Het blijft een gespannen wachten, doelloos, met veel hulpmiddelen om het wachten zin te geven en de tijd te doden. Voor dat laatste wordt vooral drank aangewend: de alcohol vloeit rijkelijk. Gelukkig is er binnen deze treurigheid ook veel humor te bespeuren: de mannen zijn onduidelijk in hun acties, maar zeer voorspelbar in hun aanpak. Ze hannesen, stuk voor stuk. Boeken lezen, typen, glazen achteroverslaan, een vlieg doodslaan - niets gaat goed. Er wordt gestunteld, langs elkaar heen gewerkt, er gaat veel energie verloren. Dat aspect van het werk raakt aan de slapstick. Net als de verhalen van Carmiggelt. Door het bruine kroegenrealisme overheerst echter de melancholie. Het verlangen naar voorbije dingen die de hoofdpersonen nooit hebben meegemaakt. Nostalgie voor mensen zonder geschiedenis. Een genot om naar te kijken.
Tot in de zomer is een grote expositie van het werk van Hans Leijerzapf te zien in de Goudse schouwburg. Te bezoeken tijdens openingsuren.
'Het sommenkantoor' (rechts) en 'Gemende gevoelens' (links)
'Iets achterover' (rechts) en 'De stomp' (links)
'Ik betaal wel' (rechts) en 'Kijk eens wat ik heb' (links)